پولیس کابل، زنی را بازداشت کرد که با همکاری یک مرد دیگر، شوهرش را به قتل رسانده است. رمضان شوهر این برای کار به ایران رفته بود و زنش با مرد دیگری ارتباط جنسی داشته است. از این زن و مرد به نام های فاطمه و شیر حسین نام برد که علاوه بر ارتباط جنسی نامشروع صاحب یک مغازه بزرگ عرضه مواد خوراکی در غرب کابل بودند. باین زن و مرد، با طرح دسیسه ای از قبل طراحی شده رمضان نام را به افغانستان فرا می خوانند و زمانیکه او را در کابل سوار موتر می کنند، با شلیک چند مرمی او را به قتل می رسانند. این زن و مرد سپس چاهی در داخل مغازه شان حفر می کنند و جسد رمضان را در آنجا مدفون می کنند. این رویداد در منطقه پل خشک از مربوطات ناحیه ۱۳ شهر کابل رخ داده است. شیر حسین متهم به قتل به خبرنگان در کابل گفت فاطمه با تفنگچه مجهز با خفه کن، سه تا پنج مرمی به رمضان شلیک کرد یک مرمی به ناحیه سر او اصابت کرد. شیرحسین اعتراف کرده که دو مرمی او نیز به رمضان شلیک کرده است و سپس با همکاری فاطمه جسد رمضان را به داخل چاهی که از قبل داخل مغازه شان حفر کرده بودند، انداختند. جسد این مرد یک سال بعد از این چاه درحالیکه با پلاستیک های ترپالی پیچانده شده بود شناسایی و بیرون کشیده شد. فاطمه زن رمضان، اتهامات وارده به خود را رد کرده و گفته که او شوهرش را به قتل نرسانده است. این زن به خبرنگاران گفت که او شوهرش را دوست داشته و صاحب ۵ فرزند از او است، به گفته فاطمه میان او و شوهرش هیچ مشکل و خشونتی وجود نداشته است. این زن که متهم به قتل شوهرش است، از دستگاه عدلی و قضایی خواسته که پرونده نسبتی او بی طرفانه و به شکل همه جانبه تعقیب و بررسی شود. قوماندان امنیه کابل می گوید، در یک سال گذشته، فاطمه چندین بار به پولیس کابل گزارش داده است که او شوهرش را گم کرده و احتمال داده که شوهرش اختطاف شده باشد. در حالیکه خبرها حاکی از افرایش خشونت علیه زنان در افغانستان است، اما شماری از فعالان مدنی می گویند که حوادث نظیر مرگ رمضان در کشور همواره رخ می دهد.

مسئولان مؤسسه ماین پاکی در ولایت بلخ از پیدا شدن یک گور دسته جمعی در اطراف ولسوالی شورتپه این ولایت خبر داده و می گویند که در این قبر حدود ۱۳ نفر بصورت گروهی دفن شده اند. هادی یکتن از کارمندان موسسه ماین پاکی ولایت بلخ می گوید که این قبر گروهی در اطراف ولسوالی شورتپه این ولایت و در نزدیکی روستایی موسوم به "تازه امید" کشف شده است و ممکن است تمامی افراد دفن شده در این قبر غیرنظامی باشند. هرچند تاکنون در مورد پیشینه و زمان دقیق دفن این افراد هیچ اظهارنظری صورت نگرفته است، اما ممکن است این افراد در زمان حکومت کمونیستی و یا طالبان به قتل رسیده باشند.

محمد اسماعيل اکبرنویسنده ، روزنامه‌نگارو فعال سياسى کشور در اثر بيمارى قلبى وفات کرد. محمد اسماعيل اکبر، شام روز گذشته به سن٦٤سالگى در شهر کابل داعى اجل را لبيک گفت. به اساس معلوماتى که خانوادۀ وى به آژانس خبرى پژواک ارسال کرده، محمد اسماعیل اکبر در سال ١٣٣٠ در قریه حیدر آباد، ولسوالی آقچه، ولایت جوزجان به دنیا آمد. ازاين نويسنده مقالاتى که عمدتاً در بارۀ زمینۀ فکری اصلاحات و بیرون رفتن از فضای ایدیولوژیک بوده درهفته نامه ها انتشاريافته است. موصوف درجريان کارهاى رسانه يى خود، براى شش ماه مديريت مسوول جريدۀ "صلح "، و دوسال مسووليت جريده "نداى اسلام" را برعهده داشته است . اکبر به مبارزات اصلاح‌طلبانه در دوره‌های مختلف سیاسی افغانستان شهرت داشت و در دوران حکومت حفیظ‌ الله امین زندانی شد. اسماعيل اکبردرسال ١٣٨٨همزمان با پيشرفت گروه طالبان درشمال، ناگزير شد با خانواده اش به پاکستان برود. وى در ديارمهاجرت با همکاری برخی از اهل قلم، نشریه فکری و اصلاحی " صدای امروز" را به راه انداخت. اين فعال سياسى، درسالهاى مهاجرت از طریق مصاحبه ها با رسانه هاى بين المللى نظريات خود را در باره برقراری صلح عادلانه از طریق تشکیل یک جبهه سوم یا خط سوم تبلیغ نمود که اثرات قابل توجه در میان اهل فکر و جوانان داشت. اسماعيل اکبر، پس ازسقوط طالبان به دعوت کمیته دفاع از آزادی مطبوعات در افغانستان، به وطن برگشت و مسووليت جریده ای "طلوع افغانستان" را برای يکسال به عهده گرفت. از اين نويسنده برعلاوه ده ها مقاله و رساله در مورد مسایل سیاسی، فرهنگی و تاریخی کشور، کتابی تحت عنوان فصل آخر نیز به نشر رسیده است.

ين گفتۀ يکى ازجنرالان زن است که از بيش از٤٠ سال بدينسو به حیث داکتر نظامی در شفاخانه سردار محمد داوود خان (چهارصدبستر) کابل ایفای وظیفه می کند. جنرال راضیه "رحیمی" قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع ملی، در مصاحبه اختصاصی به آژانس خبری پژواک گفت که باآغازجنگها؛ کشور به عقب زده شد و یکی ازعلامات بزرگ این بحران به حقارت نگريستن خواهرانی بوده که درعرصه های نظامی کار میکنند. وى افزود که در چهاردهه جنگ، تمامی عرصه هاى زندگی در کشور ازنگاه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به بحران مواجه گرديد، چهاردهه قبل همه مسلک ها یک ارزش خاص داشت؛ زیرا جنگ نبود و دشمنان وطن نسبت سیاست درست دولتمردان، جرئت نداشتند تا درمسایل داخلی و خارجی کشور دست درازی نمايند. جنرال رحيمى علاوه کرد که هرکارومسلکی که انجام میشد به خاطر خدا و وطن انجام میشد، نه فساد درداخل ارگان های دولتی وجودداشت ونه کسی به خاطراندوختن پول وسرمایه کارمیکرد. مسلک در اردو وپولیس برای زنان ودختران، افتخارآفرین بود و هرکار و مسلکی را که به هدف خدمت به میهن انجام میدادند چون با صداقت انجام میشد، نزد مردم قابل قدربود. اين جنرال زن گفت که درآنوقت آرامی بود ومردم ذهنیت های عقبگرانداشتند، هرزن باعلاقمندی که به مسلک اردو وپولیس داشت، به صفوف نظامى مى پیوست. اما وى افزود: "امروز که اوضاع امنیتی خوب نیست، در برخی مواردمانند تلاشی خانم هاو تلاشی خانه ها ایجاب میکندکه خواهران هم بایدبه صفوف بپیوندند؛ زیراهرگاه خواهران درهمکاری بابرادران در نیروهای امنیتی کارنکنند، باعث روحیه گرفتن دشمنان وطن خواهد شد. " اين درحالى است که حالا تعداد طبقۀ اناث درچوکات وزارت دفاع ملى، به حدود ۱۳۰۰تن ودرچوکات پوليس ملى، نزديک به ٢٢٠٠ تن ميرسد؛ اما وزارت داخله ميگويد که اين رقم کافى نيست و تلاش ميکنند که اين رقم را تا پنج سال آينده به ١٠ هزار افزايش بدهند. قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع گفت که اکنون خشونت در برابر زنان نه تنها درمیان خانواده ها، بلکه درساحه کاری و اجتماع هم صورت میگیرد و قربانی درتمامی ساحات زندگی، به درجه نخست همین خانم ها هستند. وی گفت که برخی خانواده هاوخود پولیس که سطح دانش شان کم است و ذهنیت های عقب گرایانه دارند، تلاش می کنند تازنان راکه نیمى از پیکراجتماع را تشکیل میدهند، درتمامی عرصه هابه ویژه عرصه نظامی نگذارند که کارکنند؛ بناءً باحرف های زشت باعث آزار، اذیت، توهین وتحقیر آنها ميگردند. جنرال رحيمى گفت که خانم ها طبقه اى اند که صلۀ رحم دارند؛ مادر، خواهر وخانم هستند، اولاد تربیه میکنندوهمین مادران اند که در بطن شان دانشمندان، رؤسای جمهورو وزرا پرورش می يابند. پیغمبر خدا از بطن مادر پیدا شده ونباید اینها مورد توهین وتحقیروخشونت قراربگیرند، باید بالطف ومهربانی با آنها برخورد شود. کميسيون مستقل حقوق بشرافغانستان ميگويد که در درون خود ارگان های نظامی و درجامعه، به منسوبين زن اردوی ملی به ديدۀ حقارت نگريسته ميشود. قدریه یزدان پرست کمیشنر بخش زنان کمیسیون مستقل حقوق بشر، در محفلى که هفتۀ گذشته به مناسبت روزجهانى محو خشونت عليه زنان در شفاخانۀ سردارداوود برگزارشد، گفت که همين کوتاه نگرى سبب کمرنگ شدن جذب زنان به نهادهاى امنيتى شده است. خانم یزدان پرست، نقش منسوبين زن اردوى ملى درتامین امنیت راموثردانست و ازمقام هاى امنیتی خواست که در جهت پایان دادن به خشونت های روانی علیه زنان در این ارگان ها با جدیت عمل کنند. قوماندان عمومی نرسنگ قوماندانی صحیه ستردرستیز وزارت دفاع ملی که سال ۱۳٣۵ درشهر کابل متولد شده و دارای پنج برادر و دو خواهراست، گفت که ازدواج نکرده و زندگی شخصی خود را فدای زندگی اجتماعی خود ساخته است. جنرال رحيمى که با سیمای خسته؛ اما اندام استوارهنوزهم شب وروزدرخدمت مردم قرار دارد، گفت که دراین ۴۱سال یک روزهم رخصتی قانونی نگرفته است. به شفاخانه های مزارشريف، کندهار و پکتيا نیز رفته و ازمریضان ومجروحين جنگ مراقبت نموده، ازچگونگی تداوی، غذا، اتاق وبستره های شان وارسی کرده و به مسوولان هدایت لازم داده است . جنرال راضیه افزود که هزاران مریض ومجروح جنگ را دراین مدت تداوی ومرخص نموده است . وى خاطرنشان ساخت: "بهترین خا‌طره ام در زندگی، این است که می بینم مریض به حالت وخیم از جبهه جنگ روى تسکره(برانکارد) به شفاخانه انتقال داده میشود و با تن استوار به پای خود دو باره به خانه و وظیفه اش بر میگردد."

سئولان این حرکت شرایط سخت گیرانه به اعضای این گروه وضع کرده‌اند. آنان می‌گویند کسانی می‌تواند عضویت این جنبش را کسب کنند که نه دو زن داشته باشند و نه هم خواهان گرفتن زن دوم باشند. هر کدام از اعضای این جنبش همراه با زنان خود در این محفل شرکت کرده‌ بودند تا برای خود همفکران دیگری بیابند. این حرکت را می‌توان از نخستین گام‌ها در زمینه به دست آوردن حقوق زنان از سوی مردان قلمداد کرد، مردانی که به گفته اعضای این جنبش، زنان را مورد خشونت های مختلف قرار می‌دهند. سیدعبدالقادر رحیمی یکی از مسئولان جنبش مردان حامی زنان در هرات گفت، اعضای این گروه از هشت ماه به این سو تلاش‌های را بخاطر برآورده شدن این هدف آغاز کرده‌اند. آقای رحیمی می‌گوید هژده تن از مردان بنیان گذاران این گروه در هرات را تشکیل می‌دهند اما او می‌افزاید که تاکنون دست کم دوصد تن در ولایت هرات و دیگر ولایات افغانستان به جنبش مردان حامی زنان پیوسته اند. در حال حاضر اعضای این جنبش را فعالین مدنی، استادان پوهنتون و تعدادی از روحانیون تشکیل داده‌اند. اما سیدعبدالقادر رحیمی یکی از مسئولان این جنبش می‌گوید، کسانی می‌توانند عضویت این گروه را بدست آورند که به حقوق اساسی زنان احترام بگذارند. آقای رحیمی یکی دیگر از شرایط عضویت در این جنبش را نداشتن همسر دوم مطرح کرد. فعالین حقوق زن در هرات نسبت به آینده این جنبش خیلی خوشبین اند. محبوبه جمشیدی رئیس امور زنان ولایت هرات به این باور است که اقدامات مردان برای حمایت از حقوق زنان می‌تواند خیلی از مشکلات زنان افغان را برطرف سازد. گرچه در چند سال اخیر نهادهای مختلف حمایت از حقوق زنان تلاش‌های متعددی را برای محو خشونت علیه زنان در افغانستان انجام داده‌اند، اما این تلاش‌ها به باور خیلی ها نتوانسته جلو خشونت ها علیه زنان را بگیرد. سکینه حسینی نماینده مردم هرات در شورای ولایتی می‌گوید که بیشتر خشونت ها علیه زنان افغان از سوی مردان صورت می‌گیرد. خانم حسینی می‌گوید، حمایت مستقیم جنبش مردان حامی زنان می‌تواند در کاهش خشونت ها علیه زنان در افغانستان کمک کند. این تلاش‌ها در حالی صورت می‌گیرد که نگرانی‌ها از افزایش خشونت علیه زنان در افغانستان شدت یافته است و همه ساله آمار خشونت علیه زنان در بیشتر ولایات افغانستان افزایش را نشان می‌دهد. اعضای جنبش مردان حامی زنان از هشت ماه به این سو سرگرم نشست ها و رایزنی‌ها برای برآورده شدن حقوق زنان اند.

تشخیص هویت21 افغان به شمول شش عضو یک خانواده افغان در کمیون سرکننده مواد در اتریش. پولیس اتریش در ماه آگست امسال جسد ده‌ها مهاجر را در داخل یک موتر لاری در یکی از شاهراه‌های این کشور کشف کرد. این مهاجران که قاچاقی در داخل یک لاری انتقال داده می‌شدند، بر اثر خفگی جان باخته بودند. پولیس اتریش روز پنج شنبه اعلام کرد که 69 جسد از مجموع 71 جسد را تشخیص هویت کرده است که براساس آن، یک خانواده شش نفری افغان به شمول سه کودک میان یک تا 11 ساله نیز در جمع این مهاجران بوده اند. هنس پیتر دوسکوسیل، رئیس پولیس ولایت شرقی بورگِنلند اتریش گفت در میان این اجساد، 28 تن از عراق، 21 تن از افغانستان، 15 نفر دیگر از سوریه و پنج نفر از ایران بوده اند. بازجویان گفته اند که دروازه‌های این لاری کاملاً مهر و موم شده و با سیستم سردکننده نیز مجهز بود و به این دلیل، این مهاجران که سفر خود را از هنگری به جانب اتریش شروع کرده بودند، هیچ شانس زنده ماندن نداشته اند. در گزارش پولیس اتریش آمده است که در داخل این لاری صرفاً برای نیم ساعت تا 45 دقیقه هوا برای تنفس وجود داشته است. این لاری به تاریخ 27 آگست در شاهراهی در نزدیکی مرز هنگری کشف گردید. در پیوند به این حادثه چهار فرد مظنون از بلغاریا و یک افغان در هنگری بازداشت شده اند.